FANDOM


DSC00924

saba hodowli piotr dobrowolski

Gończy polski
Gończy polski - BRANKA HW i HRABIANKA WP
BRANKA Herbu Węszynos (czarna podpalana)
HRABIANKA Wilczy Pazur (czekoladowa podpalana)
Grupa VI FCI
Inne nazwy Ogar Pawłusiewicza • Polish Hunting Dog • Polish Scenthound • Polnischer Laufhund
Kraj patronacki Polska
Wymiary
Wysokość pies 55-59 cm
suka 50-55 cm
Waga wzorzec nie precyzuje
Zazwyczaj ok. 22-26 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa VI
sekcja 1.2 - psy gończe
nr. wzorca 354
UKC Grupa 2 - Scenthound
Wzorce rasy
FCI • • •
• •
Hodowle psów rasy Gończy polski
Reproduktory rasy Gończy polski

Gończy polski (Polish Hunting Dog) - pies gończy, używany w myślistwie najczęściej jako dzikarz i tropowiec. Najmłodsza z zarejestrowanych w FCI rasa polska, oficjalna rejestracja nastąpiła w 2006 roku podczas Światowej Wystawy Psów Rasowych w Poznaniu.

Główne tereny, na których występowały psy tej rasy to Beskidy wraz z Bieszczadami, Pieniny, Podhale oraz Mazowsze. Hodowlą ogarów w latach 50. XX wieku w Polsce zajmowało się dwóch pułkowników Piotr Kartawik oraz Józef Pawłusiewicz, psy obu hodowców jednak różniły się od siebie. Ogar Kartawika był większy, masywniejszy o ubarwieniu czaprakowatym, zaś ogary Pawłusiewicza były to psy mniejsze maści czarnej-podpalanej, jednak w latach 60. obie rasy wpisano do księgi wstępnej jako Ogar polski. Ostatecznie okazało się, że krzyżowanie psów Kartawika i Pawłusiewicza nie przynosi żadnych pozytywnych efektów i wzorzec Ogara polskiego zmieniono tak, by pasowały do niego jedynie psy hodowane przez Kartawika, następnie zarejestrowano go w FCI. Od tego czasu psy Pawłusiewicza nie były uznawane za psy rasowe aż do 1983 roku gdy Związek Kynologiczny w Polsce rozpoczął wpisywanie psów w typie ogara Pawłusiewicza do księgi wstępnej. Rasie ostatecznie nadano nazwę Gończy polski. Dwadzieścia trzy lata trwały starania o rejestrację rasy w FCI, starania zakończyły się sukcesem i w listopadzie 2006 roku wzorzec rasy Gończy polski został zarejestrowany pod numerem 354, od tamtej pory rasa jest uznawana przez wszystkie organizacje kynologiczne współpracujące z FCI.

W roku 2000 wprowadzono zmianę we wzorcu dopuszczającą na hodowanie psów mające maść inną niż czarna-podpalana. Aktualnie psy tej rasy występują w trzech odmianach kolorystycznych:

Wzorzec Edytuj

  • Kraj pochodzenia: Polska.
  • Data publikacji obowiązującego standardu: 1983 r. (uzupełniony w 2000 r. w zakresie rozszerzenia dopuszczalnych umaszczeń)
  • Użytkowanie: Używany do polowania na zwierzynę płową i czarną, w szczególności na dziki, sporadycznie na zające i lisy na terenach górskich południowej Polski.

Charakterystyczny melodyjny gon o zmieniającej się tonacji, u suk znacznie wyższy.

  • Klasyfikacja FCI: Rasa uznana przez FCI w 2006 r. - nr 354
  • ZARYS HISTORYCZNY: Gończy polski jest rodzimą polską rasą, występującą na terenie Polski południowej (Bieszczady, Beskidy, Pieniny i Podhale).
  • WYGLĄD OGÓLNY I WAŻNE PROPORCJE: Pies lekkiej, zwartej, sprężystej budowy (o cieńszym kośćcu niż ogar polski) świadczącej o dużej ruchliwości i odporności na trudne warunki pracy w terenach górskich. Średniego wzrostu, nie przekraczający 60 cm, o sylwetce prostokątnej (9:10).
  • ZACHOWANIE - CHARAKTER: Zrównoważony, łagodny, jest psem brawurowo odważnym, ale też roztropnym, inteligentnym, podatnym na tresurę. Nieagresywny, ale nieufny w stosunku do obcych. Nieoceniony stróż.
  • GŁOWA:
    • Szlachetna, proporcjonalna do całości.
    • Mózgoczaszka tej samej długości co kufa, lekko wypukła.
    • Guz potyliczny wyczuwalny, ale nie wyrazisty. Stop słabo zaznaczony.
    • Nos czarny, nozdrza rozwarte.
    • Wargi mięsiste, dobrze pokrywające uzębienie, z niewielką fałdą w kątach szpary pyska.
    • Uzębienie mocne, równe, białe, zgryz nożycowy, pełny komplet zębów pożądany.
    • Oczy średniej wielkości, wyraźnie skośne, ciemnobrązowe o łagodnym wyrazie, nie ukazujące białek, powieki nieobwisłe.
    • Uszy zwisające, lekkie, trójkątne, średniej wielkości, osadzone nisko na wysokości zewnętrznego kąta oka.
    • U nasady szerokie, przednim brzegiem przylegające do policzków, u dołu zaokrąglone, pokryte gładką, jedwabistą sierścią.
  • SZYJA: Średniej długości, muskularna, dość gruba, umiarkowanie wzniesiona, w przekroju owalna. Skóra na szyi luźna, ale nie tworząca podgardla.
  • TUŁÓW:
    • Grzbiet prosty, dobrze umięśniony.
    • Kłąb zaznaczony.
    • Lędźwie szerokie, dobrze umięśnione.
    • Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci, przedpiersie miernie zaznaczone, żebra daleko zachodzące.
    • Brzuch łagodnie podkasany.
  • OGON: Sięgający do stawu skokowego, średniej grubości, dobrze pokryty włosem, ze śladem szczotki. W spokoju opuszczony i wygięty szablasto, w napięciu nieco powyżej linii grzbietu.
  • KOŃCZYNY:
    • Kończyny przednie oglądane od przodu proste.
    • Odległość od łokcia do podłoża równa się połowie wysokości w kłębie.
    • Łopatki długie, skośnie ustawione.
    • Ramiona ustawione w stosunku do łopatki pod kątem lekko rozwartym.
    • Łokcie skierowano do tyłu, nic odstające, ani zbyt mocno przylegające. Przedramiona proste, suche, przekrój kości owalny.
    • Śródręcza suche, sprężyste, lekko wychylone do przodu.
    • Łapy zwarte, lekko owalne.
    • Palce wypukłe, lekko wysklepione.
    • Pazury ciemne.
    • Opuszki o grubej skórze.
    • Kończyny tylne oglądane od tyłu proste.
    • Uda szerokie, muskularne.
    • Podudzia silnie umięśnione.
    • Stawy skokowe nisko osadzone.
    • Łapy jak u kończyn przednich.
    • Wilcze pazury należy usuwać u szczeniąt.
  • OKRYWA WŁOSOWA:
    • Włos na tułowiu twardy, sztywny i przylegający.
    • Podszerstek gęsty, obfitszy zimą, słabszy latem.
    • Na głowie i uszach włos krótki, jedwabisty.
    • Umaszczenie czarne, wyraźnie odgraniczonym podpalaniem czerwono-brązowym, czekoladowe podpalane i rude w różnych odcieniach.
    • Podpalanie nad oczami, na kufie, podgardlu, piersi, wewnętrznej i tylnej stronie ud, w okolicy odbytu, na palcach, na dolnej stronie ogona do 1/3 lub 1/2 jego długości.
    • Małe białe znaczenia na palcach i piersi nie stanowią wady.
  • WZROST: Wysokość w kłębie: psy 55 - 59 cm, suki 50 - 55 cm.
  • WAGA: Wzorzec nie określa.
  • WADY: Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być" traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.

Zgryz cęgowy; za długi lub za krótki tułów; wysokonożność; jasne, okrągłe oczy; zbyt cienka kość; niedostatecznie wyraźnie odgraniczone podpalanie; zbyt rozległe podpalanie.

  • WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Przodozgryz, tyłozgryz, wnętrostwo.
  • UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.
  • Wzorzec pochodzi ze strony www.rasypolskie.com i został umieszczony za pozwoleniem pana Bogumiła Kalisia - administratora rasypolskie.com

Zobacz też Edytuj

Linki Edytuj

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki