FANDOM


Doberman
Dobermann
Doberman 18082005(002)
Doberman
Grupa II FCI
Kraj patronacki Niemcy
Wymiary
Wysokość 68-72 cm
Suka: 63-68 cm
Waga Pies: 40-45 kg,
Suka: 32-35 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa II, Sekcja 1,
nr wzorca 143
AKC Working
ANKC Grupa 6 - (Utility)
CKC Grupa 3 - (Working Dogs)
KC(UK) Working
NZKC Utility
UKC Grupa 1 - Guardian Dog
Wzorce rasy
FCIAKCANKCCKC
KC(UK)NZKCUKC
Hodowle psów rasy Doberman
Reproduktory rasy Doberman

Doberman - rasa psa należąca do II grupy FCI (psy w typie pinczera i sznaucera, molosowate i szwajcarskie psy pasterskie).

Rys historycznyEdytuj

Rasę stworzył w XIX wieku Fryderyk Ludwik Doberman, poborca podatkowy z miasta Apolda w Turyngii. Brakuje bliższych danych na temat ras, z jakich powstał dzisiejszy doberman, jednak jego cechy psychiczne i fizyczne nasuwają na myśl rotweilera, black and tan teriera, pinczera krótkowłosego, owczarka niemieckiego, wyżła niemieckiego krótkowłosego. W celu uszlachetnienia sylwetki, na początku XX wieku dodano do rasy krew teriera manchesterskiego i greyhounda.W 1910 uznano rasę Doberman Pinscher i założono księgę rodowodową. Rasą popularną stał się w latach międzywojennych.

CharakterEdytuj

Doberman to pojętny, energiczny, inteligentny, odważny, cięty pies jednego przewodnika. Jest też pewny siebie i chętny do pracy. Te cechy czynią go świetnym psem obronnym i stróżującym, przy czym należy pamiętać, że ze względu na krótką sierść trzeba zapewnić mu ochronę przed warunkami atmosferycznymi.

WzorzecEdytuj

Wrażenie ogólne: jest średnio duży, silnie zbudowany, muskularny.

Proporcje: budowa sprawia wrażenie kwadratowej, szczególnie dotyczy to psów. Długość tułowia od rękojeści mostka do kości kulszowej nie powinna przekraczać 5% u psów a u suk 10% wysokości w kłębie.

Usposobienie i charakter: usposobienie dobermana jest przyjazne i pokojowe, bardzo przywiązuje się do rodziny i lubi dzieci. Oczekuje się średniego temperamentu i średniej ostrości, a co za tym idzie średniego progu pobudliwości, Oprócz dobrej układności dobermana i jego chęci do pracy należy zwracać uwagę na sprawność, odwagę i ostrość oraz pewność siebie i nieustraszoność.

Głowa: silna i proporcjonalna, widziana od góry odpowiada kształtem tępemu klinowi. Poprzeczna linia wierzchołka głowy oglądana od przodu powinna przebiegać prawie poziomo, a więc nie opadać ku uszom. Linia kości ciemieniowej prawie prosta, w przedłużeniu grzbietu nosa opada do karku z lekkim zaokrągleniem. Luki brwiowe są dobrze rozwinięte, lecz nie wystające. Bruzda czołowa jest lekko widoczna. Kość potyliczna nie powinna przesadnie wystawać.

Przełom nosowy: ograniczony, ale wyraźnie wykształcony.

Nos: trufla nosa dobrze wykształcona, bardziej szeroka niż okrągła, z dużymi otworami, lecz bez nadmiernego uwydatniania. U czarnych psów jest czarna, u brązowych jaśniejsza.

Kufa: musi być silna i proporcjonalna do mózgoczaszki. Powinna być głęboka. Kąt warg powinien sięgać aż do zębów trzonowych. Szerokość kufy musi również zapewniać miejsce dla górnych i dolnych siekaczy.

Wargi: powinny mocno i gładko przylegać do szczęk i zapewniać szczelne zamknięcie pyska. Pigmentowanie ciemne, u brązowych nieco jaśniejsze.

Szczęki, zgryz, zęby: szczęki górna i dolna silne i szerokie. Zgryz nożycowy, 42 zęby odpowiadające schematowi, normalnej wielkości.

Oczy: średnio duże, owalne, ciemnego koloru. U psów brązowych jest dopuszczalne pewne rozjaśnienie. Dobrze przylegające powieki. Brzeg powiek owłosiony.

Uszy: wysoko osadzone uszy, przycięte na odpowiednią długość w stosunku do długości głowy. Ucho nie cięte powinno być średnio duże, z przednią krawędzią równo przylegającą do policzka.

Szyja: dość długa, proporcjonalna do tułowia i głowy. Jest sucha i muskularna. Jej kontur wznosi się i jest zgrabnie wygięty. Trzymana jest prosto i wykazuje wiele szlachetności.

Kłąb: szczególnie u psów, powinien być wydatny zarówno na wysokość, jak i długość, określając opadanie linii grzbietu w kierunku zadu.

Grzbiet: krótki i silny, dość szeroki i dobrze umięśniony.

Partia lędźwiowa: dość szeroka i dobrze umięśniona. Suka może mieć tę partię trochę dłuższą, ponieważ potrzebuje ona miejsca na sutki.

Zad: powinien od kości krzyżowej w kierunku nasady ogona prawie niedostrzegalnie opadać przez co wydaje się trochę zaokrąglony. Dość szeroki i silnie umięśniony.

Klatka piersiowa: długość i głębokość klatki piersiowej jest w odpowiednich proporcjach do długości tułowia. Głębokość powinna osiągać prawie połowę wysokości w kłębie. Klatka piersiowa jest dość szeroka i uwydatniona do przodu tworząc przedpiersie.

Linia brzucha: od końca mostka do miednicy brzuch jest wyraźnie podciągnięty.

Ogon: wysoko osadzony i krótko cięty lub może być w postaci naturalnej.

Kończyny przednie: oglądane z każdej strony są proste i ustawione prawie prostopadle do powierzchni, silnie zbudowane

Łopatka: przylega silnie do klatki piersiowej, krawędzie jej są obustronnie dobrze umięśnione. Przewyższa od góry wyrostki ościste kręgów piersiowych. Możliwie ukośnie położona i cofnięta tworzy kąt z poziomem 500.

Ramię: dość długie z dobrym umięśnieniem, tworzy z łopatką kąt 105-110 stopni.

Łokcie: dobrze przylegające, nie odstające.

Staw nadgarstkowy: silny

Nadgarstek: silne kości. Widziany z przodu – prosty, z boku – lekko zaznaczona ukośność do podłoża (najwyżej 10 stopni).

Przednie łapy: są krótkie i zwarte. Palce wypukłe ku górze ( kocia łapa). Pazury krótkie i czarne.

Kończyny tylne: dla patrzącego z tyłu doberman wydaje się w biodrach i zadzie szeroki i zaokrąglony w wyniku swojego wydatnego umięśnienia miednicy. Silne kończyny tylne są proste i ustawione równolegle.

Udo: dość długie i szerokie z silnym umięśnieniem. Dobre kątowanie stawu biodrowego – do poziomu 80-85 stopni.

Kolano: staw kolanowy jest silny i utworzony przez udo, podudzie i rzepkę. Kąt stawu kolanowego wynosi 130 stopni.

Podudzie: średnio silny, równoległy. Kości podudzia wiążą się w stawie skokowym z kośćmi śródstopia pod kątem 140 stopni.

Śródstopie: jest krótkie i ustawione prostopadle do podłoża.

Stopa: tak jak w łapie, palce są krótkie, wypukłe ku górze, zwarte. Pazury krótkie, czarne.

Mechanizm ruchu: ma on duże znaczenie zarówno dla zdolności użytkowej, jak i wyglądu psa. Chód jest elastyczny, elegancki, zwinny, swobodny i obszerny. Przednie kończyny sięgają możliwie jak najdalej. Kończyny tylne zapewniają wydajną i elastyczną siłę napędową. Kończyna przednia z jednej strony i kończyna tylna z drugiej strony są równocześnie wyprowadzane do przodu.

Skóra: Ściśle przylega, dobrze pigmentowana.

Włos: krótki, twardy i gęsty. Mocno i równo przylegający na całym ciele. Podszerstek niedopuszczalny. Kolor czarny lub brązowy z rdzawym, ostro odgraniczonym i czystym podpalaniem. Podpalanie znajduje się na kufie, jako plamki na policzkach i ponad łukami brwiowymi, na gardle, dwie plamki na piersi, na śródręczu i śródstopiu i na łapach, na wewnętrznych stronach ud, przy odbycie i na guzie siedzeniowym.

Wysokość w kłębie: - psa 68-72 cm, - suki 63-68 cm. Wzrost średni jest pożądany.

Wady dyskwalifikujące:

  • Ogólnie: wyraźna zmiana wyrazu płci.
  • Oczy: żółte, różnobarwne.
  • Uzębienie: przodozgryz, zgryz cęgowy, tyłozgryz, niedobór liczby zębów według schematu zębowego.
  • Owłosienie: białe plamy, włos długi i wełnisty, owłosienie rzadkie, łysiny.
  • Usposobienie: psy bojaźliwe, nerwowe, agresywne.
  • Wielkość: wzrost odbiegający od wzorca więcej niż o 2 cm.
  • Inne: psy muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, które całkowicie znajdują się w mosznie

Linki zewnętrzneEdytuj

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki